یا شلوغم یا ساکت. یا حرف میزنم یا حرف نمیزنم. بعضی وقتها یادم میره که باید حرف بزنم. امروز کسی که چند بار بیشتر منو ندیده بود اینو در مورد من نطر داد. یکی دوبار قبل که همو دیده بودیم فقط در حد سلام و خداحافط بود ولی ایندفعه به مناسبت تولد دوستم بیشتر بود.

سعی می کنم وقتی تو جمع هستم از لاک خودم در بیام ولی زیاد نمی تونم که تو همون حالت بمونم. همیشه یه چیزی میشه که میرم تو فکر. شاید نبابد خودم رو با اونا مقایسه کنم. از نظر اونا من کلی موفق بودم اینجا و وضعم ار بقیه بهتره چون درسم رو تموم کردم. کارم رو دارم و مشکل ویزا و اینجور چیزا که اونا دارن رو من ندارم. وقتی شلوعم وقتی سر و صدام خیلی زیاده وقتی بهم میگن مامانت از دستت این سر و صدای تو چی می کشه و فکر کنم برای همین فرستاده ات اینور. وقتی ازم می پرسن چند وقته نرفتی؟دلت برای مامانت اینا تنگ نشده؟ نمی خوای بری؟؟؟؟؟ وقتی باهاشون هستم و تلفن زنگ می خوره و پشت خط مامانشون هست. اینجور موقع هاست که من دوباره یادم میاد که من یه چیزی ندارم که اونا نمی دونن.

کاشکی همه این چیزهایی رو که به دست آوردم رو می دادم دوباره مامانم رو پس می گرفتم.

چی می شد من با این رییس جون می تونستم فارسی حرف بزنم.  چی می شد می تونستم بهش بگم من سر پیازم یا ته پیاز. چی می شد من بهش می تونستم بگم که من که نمی تونم همه عالم و آدم رو سیم جین کنم که چرا اینو می خوای؟ من که نمی تونم به مدیر فلان بخش بگم اول تاییدیه از رییس جون بگیر بعد به من بگو. من که نمی تونم همه چی رو کنترل کنم. من اگه یه فایلی رو برای یکی داخل شرکت می فرستم نمی تونم بعدش هم کنترل کنم که اون برای یکی خارج از شرکت نفرسته.

رییس جون برای من یه ایمیل زده که توش کلی لغت های قلمبه و سلمبه و مختصر نوشته بود. من ۳ دور خوندمش ولی هیچ منظوره نفهمیدم من توش این وسط چکاره بودم. جون نامه به Businness managemnet team زده شده بود بعلاوه من هم تو CC و Senior من. رفتم بهش میگم من که از ایمیل هیچی نفهمیدم چون هر چی خوندم نفهمیدم که ربطش به من چیه. میگه ربطش اینه که تو تا نفهمی که کی چی رو برای چی میخواد نباید بهش بدی یا براش انجام بدی.  فایلی رو که تو برای فلانی فرستادی رو اون داده به خارج از شرکت. برای همین یه کم این وسط تو مقصری که نپرسیدی. 

امروز فهمیدم که کسی که برای شرکت یه سری اطلاعات وارد می کنه بدجوری گند زده. رفتم به Senior خودم می گم که فلان چیز اینجوره و از نظر من بده. میگه از نظر من فاجعه است. رییس جون می دونه؟؟؟ میگم نه. میگه بهش بگو. رفتم به رییس جون می گم میگه به من نگو چرا غلطه فقط بگو چه جوری درسته و چه جوری اونایی که غلطه رو تو می تونی پیدا کنی؟ میگم فلانی link رو برداشته. من هم تو برنامه ام هیچ جور نمی تونم ۲ تا چیزی که وچه مشترک ندارن رو بهم ربط بدم مگه اینکه فلانی (senior) من از یه راه دیگه بتونه. که اون هم گفت نمیشه. میگه من نمی دونم. من فقط می خوام درست شه. چه جوریش رو خودت پیدا کن.

من تو برنامه نویسی تو SASتقریبا مبتدی هستم. چون زیاد کار نکردم. ترجیح می دم با SQL کار کنم. برای یه کاری یه قسمت از برنامه نویسی رو تو SAS انجام دادم بعدش لینک دادم به SQL و با SSRS ریپورتش رو بقیه می تونن ببین. می شد یه جورایی همش تو SAS انجام شه ولی جون من داشت در می اومد که اون چیزی که تو sql به راحتی انجام دادم تو sas انجام یدم. برای من نامه زده که همش رو تو SAS انجام بده از همونجا هم نتیجه رو به HTML تبدیل کن. تو دلم میگم آحه برای تو چه فرقی می کنه.البته زبونی هم اینو گفتم میگه هم تمرین برای تو میشه هم اینکه دیگه لازم به ۲ محیط برای یه کار نیست. ای خدا این چرا نمی فهمه می جونم در میاد تا ۴ خط اون تو بنویسم. البته اینو هم باز به خودش گفتم.

خلاصه که رییس جون داره رژه می ره رو اعصاب من بدجور. یکی نیست بهش بگه تو کار خودت رو کن من کار خودم.

امروز هنور چند دقیقه از نشستنم تو قطار نگذشته بود که موبایلم زنگ خورد. البته دوستم که پشت خط بود بیشتر حرف میزد من اون وسطها فقط یه آره یا نه می گفتم. یه پسره خارجی هم روبرو من نشسته بودم و هر چند دقیقه یه بار یه لبخندی میزد. صدای دوست من هم تقزیبا شنیده می شد حالا من هر چی صدای گوشی رو کم می کردم ولی بار بیرون می اومد. تو دلم گفتم نکنه این پسره ظاهرش بوره ولی ایرانیه. یا اینکه داره به این میخنده که اونی که پشت تلفته چی داره می گه که این فقط گوش می کنه اون هم یه بند داره حرف میزنه.

دیدم در هر ۲ صورتش بهتره قطع کنم که اگه ایرانی بود حرفهای اونو نشنوه یا اینکه به عقل من شک نکنه که من چند کلمه بیشتر حرف نمی زنم اون یه بند داره حرف میزد. تا قطع کردم ۵ دقیقه بعدش پسره ازم پرسید به چه زبونی داشتی حرف میزدی. کلی خشنود شدم که از حرفهای ما چیزی نفهمیده. بعدش هم بقیه را رو رو در مورد ایران پرسید که چی هست و چه جوریه. شانس آوردم راه تموم شد وگرنه دیگه نمی دونستم که چی باید بگم. آخرش هم گفت تا فردا.

سر کلاس هم امروز در مورد ایران کلی ازم سوال کردن که اینجا ایرانی نیست اونقدر تو ناراحت نیستی؟ گفتم نه. البته تو دلم گفتم خوشحال هم هستم. بیکارم برای خودم حرف بخرم؟؟؟؟

میگم خوبه که من در واقعیت از چشم بادومی ها خوشم نمیاد وگرنه نمی دونم چی می شد. وقتی یانگوم رو می دیدم کلی دل و روح من رو مینجانگو برده بود. الان هم دارم سریال امپراطور دریا رو می بینم یه دقیقه دلم برای گونگ بوک میره دقیقه بعدش برای یام مون. هنوز نمی دونم کدومشون رو بیشتر دوست دارم. البته آنچنان هم فرقی نمی کنه چونکه جفتشون چشمشون دنبال یکی دیگه است. حالا من این وسط خودم رو هم تیکه پاره کنم فرقی نمی کنه. نمی دونم شاید هم پسرهاشون خیلی مهربونن و من خبر ندارم. اگر جومونگ رو هم ببینم و یه چیزی تو این مایه ها باشه باید یه فکرایی بکنم.

تو دلم یه آرزوی گنده برای یکی دیگه دارم. خدایا برآورده ش  کن. نزار بیشتر از این غصه بخوره.